Op vakantie in Duitsland waren wij, jaren geleden, in de gelegenheid de tabernakel
te bezichtigen, die op ware grootte was nagebouwd.
Een gids begeleidde ons.
In de voorhof konden we alles om ons heen – de wereld – nog horen en zien:
de geluiden van de autoweg, de vogels; je zag de blauwe lucht, de zon, de wolken…
Eenmaal door een gordijn in het zogeheten Heilige gekomen, was niets meer
te horen of te zien van de omgeving.
Je was volkomen afgezonderd van de wereld om je heen en zo ging alle aandacht
naar de voorwerpen die in deze ruimte stonden en de betekenis daarvan.
Op deze wijze konden de priesters zich destijds ook alleen nog maar concentreren
op hun dienst aan God, eveneens volkomen afgezonderd van hun omgeving.
Het was indrukwekkend om dit te zien en te ervaren.
Wat mij vooral aansprak was, hoe de met goud overtrokken planken – de muren –
het licht weerkaatsten van de gouden kandelaar – het enige licht dat er was.
Beeld van Gods kinderen:
aaneengesloten; allen van gelijke grootte; allen met hetzelfde goud overtrokken,
dat het hout – onze oude natuur – bedekt; allen mogen het licht van Jezus
weerspiegelen in de duisternis van deze wereld.
Jezus zei immers: “Jullie zijn het licht van de wereld”.
Dat kan dus alleen als Zijn Licht ons kan bereiken en dat betekent:
in Zijn nabijheid leven en ons laten beschijnen door Hem – de Zon van ons hart.
Toen opende de gids het gordijn naar het Heilige der heiligen.
We liepen nogal achteraan in de groep en ik moet zeggen dat ik echt wat
beschroomd was om naar binnen te gaan; waarom, dat weet ik niet.
Ik had een gevoel van: ” … kan dat zomaar… ?”
Ook bij anderen merkte ik iets dergelijks; we waren allemaal opeens zo stil.
De gids zag ons en zei: “Kom maar, hoor; ik houd het gordijn wel open”.
Op dat moment was het alsof Jezus door hem sprak tot mij:
“Kom maar, hoor; Ik houd het gordijn wel open; door Mij mag je naar binnen gaan !”
Wat een genade !
Wat een rijkdom, dat wij door Hem in Gods nabijheid mogen komen en … leven !
Het raakte mij diep.
Samen stonden we om de ark van het verbond heen – niemand zei iets.
Het verzoenende offer van Jezus kwam zo dichtbij …
Samen zongen we nog een lied over het bloed van het Lam van God
dat de zonden van de wereld wegneemt.
Het was indrukwekkend.
Gods Geest was zo aanwezig; dat kan ook niet anders, want Jezus zei:
“Waar twee of drie in Mijn Naam samen zijn, daar ben Ik in hun midden”
Zo ook hier.