Vanmorgen las ik in de bijbel wat ik al vaak had gelezen, maar opeens
ging het voor mij ‘leven’; het was Handelingen hoofdstuk 20.
Het einde van Paulus’ leven komt in zicht; ook ervaart hij dat er een
moeilijke periode zal komen.
Als hij daarover spreekt met broeders en zusters in de gemeenten,
barsten die in tranen uit.
Met name vers 22 raakte mij:
“En zie, nu reis ik, gebonden door de Geest, naar Jeruzalem,
niet wetende wat mij daar overkomen zal, behalve dat de Heilige Geest
mij van stad tot stad betuigt en zegt, dat mij boeien en verdrukking
te wachten staan.
Maar ik tel mijn leven niet en acht het niet kostbaar voor mijzelf, als ik
maar mijn loopbaan ten einde mag brengen en de bediening, die ik van de
Here Jezus heb ontvangen …”.
Ergens anders zegt Paulus, dat hij een slaaf van Christus is.
Een slaaf is gebonden aan zijn meester en kan niet meer doen wat hij zelf wil.
Hij heeft alleen de opdracht van zijn meester te vervullen.
Ook hier spreekt hij over ‘gebonden-zijn’; gebonden door de Heilige Geest
die een Goddelijk Persoon is, de derde ‘verschijningsvorm’ van God, maar
volkomen één met de Vader en de Zoon.
Beseffen wij eigenlijk wel voldoende, dat wij als discipelen van Jezus,
net als de apostel Paulus ‘gebonden zijn door de Geest van God’ en
evenals Paulus op weg zijn, maar dan naar het nieuwe Jeruzalem ?
Wij hebben onze Meester in liefde te volgen en te gehoorzamen.
Dat houdt in:
* dat wij niet zomaar kunnen doen wat wij zelf willen,
* niet kunnen gaan en staan waar wij zelf willen,
* niet zomaar kunnen zeggen wat wij zelf willen,
* niet kunnen kijken naar wat wij zelf willen.
Wij zijn Gods eigendom en ‘aan handen en voeten gebonden’.
Wij hebben een Meester: het is de Geest van Jezus die door ons heen
wil leven op onze levensweg.
Dat kan maar op één weg: de smalle weg achter Jezus aan.
Alleen die manier: de weg van het Lam – in de geest van het Lam,
leidt naar de plaats waar het Lam nu is: aan Gods rechterhand.
Een andere weg is er niet.
In de Petrusbrief staat dat wij geroepen zijn in de voetstappen van Jezus
te wandelen; het spoor van Zijn liefelijke voeten en het voorbeeld dat Hij,
als een wegwijzer, ons heeft nagelaten – een erfenis dus; hfdst. 2.
We zullen eigen rechten dienen los te laten, want Hij is onze Meester.
Dit staat haaks op wat de wereld ons ‘leert’: wij hebben recht op
zelfbeschikking,
zelfontplooiing,
zelfbehoud, enzovoort …
Georg Steinberger schrijft: ‘… ons eigen ik is de grootste despoot’;
(uit zijn kostbare boekje “Het Lam volgen op de voet”).
Jezus spreekt over zelfverloochening:
“Wie zijn leven wint, zal het verliezen;
wie zijn leven verliest om Mij en om het Woord van God, zal het vinden”.
Het oude lied zegt het zo mooi:
“Leer mij Uw weg, o Heer,
leer mij Uw weg;
schenk mij Uw kracht, o Heer,
leer mij Uw weg;
houd mij in evenwicht,
dat ‘k voor Uw aangezicht
wandel in ’t volle licht,
leer mij Uw weg;
help mij in vreugd’ en pijn,
noodweer of zonneschijn,
steeds blij in U te zijn;
leer mij Uw weg”. – Joh.de Heerbundel lied 330.
Avond aan avond – wekenlang – draaide en zong ik dit lied,
vaak in tranen, nadat ook Walter, mijn tweede geliefde, was overleden.
Er is vrede, troost en sterkte te vinden in die wonderlijke Geest van Jezus,
in het voetspoor van Hem; nergens anders …
‘Gebonden door de Geest’ – door de Geest van Jezus.
Je kunt ook zeggen: verbonden door en met de Geest, evenals
de wijnrank één is met de wijnstok door de sappen vanuit de stam.
Het is een geschenk en … een keuze, een zegenrijke keuze;
elke dag opnieuw …