De kerst-ochtenddienst in onze Exoduskerk, met veel zang, was voorbij.
Hierna was er in de zaal, zoals gewoonlijk, koffie.
Daarna een kerstlunch voor mensen die alleen zijn,
hoewel er ook echtparen bij waren.
Er was overvloed aan broodjes met allerlei beleg, salades, soepen, groentetaarten,
fruit en de nodige dranken; ieder had iets meegenomen.
Nadat we verzadigd waren gingen we allemaal – zo’n dertig mensen –
om de piano heen staan en allerlei kerstliederen zingen.
Dat moment ontroerde mij opeens: ” … wat is ‘alleen’ … ?” dacht ik.
Met de warmte van zoveel broers en zussen van je kerkgemeente om je heen,
kun je je niet meer ‘alleen’ voelen.
Een gezamelijke tekenwedstrijd aan het eind was een vrolijk gebeuren !
Wat een zegen is het bij de ‘Gemeente’ – het Lichaam van Christus te mogen horen…
Het was een blijde kerstdag !