Daar zat ze, Noreen…
Als een zielig hoopje ellende … op de rand van haar bed: mager, bleek,
met verwarde haren en zichtbaar uitgeput.
Het was de laatste dag van een zendingsreis naar Gujranwala in Pakistan.
De familie had gevraagd of ik nog even langs kon komen om met haar
te bidden; ze was te zwak om naar de samenkomsten te komen.
Ze vertelde dat ze in haar hele lichaam pijn had door artrose en dat
haar hart nog maar voor 70% functioneerde volgens de arts.
Ik ging naast haar zitten en sloeg mijn arm om haar heen en bad in stilte
of Jezus haar wilde aanraken zodat ze zou gaan huilen, want ik ervoer
veel onuitgesproken, onverwerkt verdriet in haar.
En dat gebeurde.
Er waren grote problemen met haar schoonouders bij wie ze inwoonde.
Ze huilde met haar hoofd tegen mijn schouder en dat liet ik maar even zo …
Toen gingen we samen bidden – voor troost, genezing en uitkomst.
Ze droogde haar tranen en glimlachte een beetje toen ik wegging – gelukkig.
De volgende morgen, vlak voor mijn vertrek, kwam er een telefoontje –
het was Noreen. Ze had rustig geslapen en in een droom was Jezus in
helder licht naar haar toegekomen en had beloofd dat Hij alles nieuw
zou maken en haar volkomen zou genezen … ze was zo blij !
Toen ik de volgende reis weer een dienst in haar woonwijk had, zag ik een
mooie, stralende vrouw zitten die naar mij wuifde. Ik kende haar niet,
maar groette terug. Ze bleef aldoor glimlachen tijdens de samenkomst.
Naderhand kwam ze meteen lachend naar mij toe en zei:
“Ik ben Noreen, Jezus heeft mij helemaal genezen; kent u mij niet meer ? “
Nee dus; ze was onherkenbaar – als herboren !
Jezus van Nazareth doet nog steeds wonderen, Hij is niet veranderd en …
Hij doet wat Hij belooft !
Enkele jaren later reisden mijn man Walter en ik samen naar Gujranwala
en werden wij door haar en haar man thuis uitgenodigd voor een
soort van pakistaanse ‘high-tea’ – heel zoet, heel lekker !
Noreen zag er nog even gezond en stralend uit !