Verschillende mensen willen graag de droom weten die ik gisteren kreeg,
waarover ik het gedicht ‘Op wolken’ schreef.
Een broeder (oudste) in mijn gemeente, die dit alles heeft gelezen, vertelde mij
dat wolken in ‘het bijbelse’ altijd Gods tegenwoordigheid weergeven;
ze maken scheiding tussen het aardse en het hemelse.
Dit te weten is voor ons allen verduidelijkend en ook bemoedigend.
“We stonden met groepjes mensen buiten ergens te praten, net zoals je doet
na de dienst op zondagmorgen.
Opeens zagen we mooie, witte wolken langzaam naar beneden komen, maar
toen ze vlak boven ons waren ‘vlogen’ ze ineens onder onze voeten en tilden
ons allemaal op.
We zeiden verbaasd tegen elkaar: “Oh, dit is het dan…” en keken niet meer
naar beneden, naar de wereld – die was niet meer te zien voor ons.
Alles gebeurde heel rustig.
Opeens zagen we naast ons de regenboog en toen we hoger stegen was het
alsof de zon, de maan en de sterren opzij weken om voor ons ruimte te maken.
Daarboven waren witte gedaanten – ik denk de engelen; ze waren stil en
weken eveneens opzij om een ruime ingang voor ons te maken …”.
Toen werd ik wakker … verbaasd.
“Wat is dit allemaal …” dacht ik en het liet mij dagenlang niet meer los.
Later schreef ik het gedicht hierover, waarmee ik niet wil zeggen dat dit alles
tijdens mijn leven op aarde nog gebeurt; niemand weet de tijd dan God alleen.
Hij wil ons wakker maken; het is tijd om van de aardse dingen los te komen.
Dat bleek wel toen ik de volgende morgen wakker werd door prachtige
zang en muziek… met dezelfde boodschap !
Leest u maar …