Samaritaanse vrouw


Zelf was ‘k als de kruik die ik droeg

beschadigd en leeg door mijn leven 
versmaad – ik had niets om te geven
ik dorstte – maar vond nooit genoeg
Hij kende de last die ik droeg
toen ‘k Hem op die middag ontmoette
de zevende man die mij groette
en alleen maar om bronwater vroeg
maar dàt was voor Hem niet genoeg
Hij bood mij een bron voor mijn leven
die eeuwigheidswater zou geven
in ruil voor de smaad die ik droeg
ik gaf Hem wat Hij van mij vroeg
de zielelast die mij verscheurde
maar wat er toen plotseling gebeurde …
Hij verdreef alle pijn die ik droeg

o wonder, dat Hij naar mij vroeg
Hij zocht mij en had mij gevonden
Zijn liefde geneest alle wonden
genade … voor eeuwig genoeg