Deze dagen las ik het weer in de bijbel:
het gebed van koning Salomo bij de inwijding van de tempel –
2 Kronieken hfdst. 5, 6 en 7.
Wat een prachtig, indrukwekkend en ontroerend gebed voor zijn volk, want ja:
Gods volk was ook zijn volk, zo ging het hem ter harte.
Maar wat ik nooit zo bewust gelezen had, was het volgende:
“Zodra Salomo zijn gebed geëindigd had, daalde vuur uit de hemel neer…
(net als op het altaar van Elia) en de majesteit van de Heer vervulde het huis.
Toen alle mensen het vuur en de glorie van God zagen, knielden zij
met het gezicht naar de aarde, bogen zich neer en loofden de Here:
Want Hij is goed, want Zijn trouw is tot in eeuwigheid”.
Ik dacht:
de bijbel leert dat ons hart, ons lichaam eveneens een
tempel is – althans behoort te zijn – van Gods Heilige Geest.
Wat zal er gebeuren als wij, christenen van Nederland,
* eensgezind
* met een hart als van Salomo
* het gebed van Salomo bidden en persoonlijk hart-en-leven op dezelfde wijze
* toewijden, overgeven aan God, die niet veranderd is ?
Ik geloof dat ons volk, hoe dan ook, Gods majesteit en heerlijkheid zal zien
of dat nu erkend wordt of niet.