Op een spaans strand aan onze geliefde Costa de la Luz (Kust van het Licht),
vond ik jaren geleden mijn witte, glinsterende steen in de vorm van een hart.
Elke morgen ging ik in de vroege ochtenduren van onze vakanties een uur of langer
wandelen om een ‘stille tijd’ te hebben en te genieten van de wijde oceaan …
de opkomende zon … de blauwe hemel en het brede, witte strand;
wat een eindeloze en weldadige rust …
Waardoor had niemand die mooi-gevormde steen opgemerkt en meegenomen ?
Waarom mocht ik die vinden ?
Als een kostbaar bezit bewaarde ik de steen jarenlang in een laadje, totdat …
ik vorige week een boodschap hoorde over de betekenis van witte stenen in de Bijbel.
Het was in het (prachtige !) programma ‘Transparant’ van Family 7.
Wat een rijke boodschap was dat:
* Als de koning je voor een feest uitgenodigde liet hij je een witte steen bezorgen
die bij binnenkomst als bewijsstuk gold dat je een genodigde gast was.
* De rechterlijke macht zat altijd in de stadspoort en veroordeelden mochten
daar na de uitspraak elk uit een zak met stenen één steen pakken.
De meeste stenen waren zwart, maar er zat ook een witte steen in.
Als je zo gelukkig was en de witte steen had gepakt kreeg je zomaar vrijspraak.
Je ontving dus genade.
* De veldheer die een overwinning had behaald kreeg eveneens een witte steen
van de koning als teken van zijn overwinning.
Toen ik die boodschap hoorde zocht ik gauw mijn witte hart-steen op en die ligt nu
aldoor op mijn tafeltje naast de bank.
Als een herinnering, een soort ’teken’ of ‘bewijsstuk’.
De witte steen vertegenwoordigt in de Bijbel Jezus Christus zelf:
* ik ben uitgenodigd door de allerhoogste Koning Jezus Christus om straks
aan Zijn bruiloftsmaal deel te nemen;
* ik heb als ter-dood-veroordeelde genade ontvangen van de allerhoogste
Rechter Jezus Christus;
* ik heb door mijn geloof in Jezus Christus deel gekregen aan Zijn glorierijke
overwinning over alle machten van het rijk der duisternis; en …
* straks krijg ik een nieuwe, witte steen met daarop mijn nieuwe naam … van Hem !
Dat mijn steen een hart-vorm heeft herinnert mij eraan dat alles wat ik
mocht ontvangen, geschonken is vanuit Zijn eeuwige, onveranderlijke,
onvatbare en onbegrijpelijke LIEFDE voor ons mensen van alle eeuwen,
alle rassen, alle talen, alle kleuren …
Als ik dit alles bedenk …
‘… dan juicht mijn ziel tot U, o Heer, mijn God:
hoe groot zijt Gij … hoe groot zijt Gij !’
Waarom ?
Omdat ik die witte steen aan de ‘Lichtkust’ mocht vinden
in natuurlijke èn in geestelijke zin …