Haar doffe oogjes dwalen in het rond
met tranen op haar wangetjes tot in haar mond
ze kan niet praten – zeggen wat ze voelt
maar ik begrijp wel wat ze nu bedoelt:
want papa heeft zojuist gebeld
en heeft aan haar en mij verteld
dat hij vandaag helaas toch niet kan komen
bezoek waarvan ze dagen liep te dromen
en mama wees haar af … voorgoed …
ze ‘weet niet wat ze met zo’n Downkind moet’
met papa rijdt ze naar de IJsselkade
daar drinken ze dan samen limonade
met ook een koekje … da’s een groot kado
op zijn bezoekdag gaat dat altijd zo
maar nu dus niet
haar groot verdriet
dat verder niemand ziet
ze kruipt heel stil en langzaam op mijn schoot
legt woordenloos zo haar verlangen bloot:
getroost te worden zoals ieder kind
gezien, aanvaard, maar bovenal … bemind
God heeft Zijn zwakke schepselen nooit veracht
er is een blijde hemel die
juist op het zwakke wacht