Misschien heb je het gedicht ‘Postduif in de rotskloof ‘ gelezen,
misschien niet, maar … het kwam in mij op door de meditatie van
Esther Vorsterman van Oijen in het programma ‘Transparant’ bij
Family 7 op 21 oktober j.l.
Ze vertelde o.a. dat in een moeilijke periode waarin ze vroeg of
God opnieuw tot haar wilde spreken, er op een ochtend een wit
duifje aan haar voeten kwam zitten, toen ze op het terras zat met haar bijbel.
Later kwam het terug … in de woonkamer … en later opnieuw,
zittend op haar open bijbel in de tuinstoel.
Een week lang kwam het duifje haar bezoeken, de laatste dag zat het
op de stoep bij de voordeur op haar te wachten toen ze uit school kwam.
Daarna niet meer.
Zeven dagen bezocht het duifje haar, daarna bleef het weg.
Net als bij Noach; na zeven dagen kwam de duif niet meer terug.
Ik zat al dagen thuis met een ontsteking in mijn voet.
Op een zaterdagavond zei ik tegen de Heer:
“Ik zou ook zo graag een duifje willen zien als teken van Uw nabijheid”.
Op zondagmorgen deed ik de balcondeur open en wat zat er op de balustrade ?
Een duifje …
Het vloog niet weg, maar keek mij steeds aan en bleef een hele tijd zitten.
Wat is God goed voor ons !